Ik werk met een medium dat de meesten enkel kennen uit de rekken van de doe-het-zelfzaak: silicone. Voor velen is het banaal en functioneel, maar voor mij is het een drager van verbeelding. Al in de jaren ’90 begon ik te experimenteren met dit materiaal, en in 1996 had ik mijn eerste tentoonstelling bij drukkerij Gijsemberg in Maasmechelen. Mijn zoektocht vertrekt vanuit een besef: in de kunstwereld bestaan er geen echt nieuwe vormen meer. Elke lijn, elke geometrie, elke beweging heeft al een geschiedenis. Toch geloof ik dat vernieuwing niet enkel in de vorm, maar vooral in de textuur en in de huid van het werk te vinden is. Op mijn doeken ontstaan geometrische patronen en golvende ritmes die in dialoog gaan met eeuwenoude beeldtalen. Soms gebruik ik het principe van stippen – verwant aan pointillisme en de dot painting-traditie van de Australische inheemse volkeren – maar telkens vertaald naar een hedendaagse context. Voor mij zijn die structuren geen herhaling, maar een ontmoeting tussen traditie en moderniteit, tussen erfgoed en mijn eigen zoektocht. Geen enkel werk kan ik ooit opnieuw maken. De kracht van silicone ligt juist in zijn onvoorspelbaarheid: elke beweging, elke laag, elk reliëf is eenmalig en onherroepelijk uniek. In die wisselwerking tussen mij en het materiaal vind ik eenheid – een balans tussen modern medium en mijn persoonlijke beeldtaal. Mijn kunst toont dat vernieuwing niet altijd schuilt in het radicaal nieuwe, maar vaak in het verschuiven van perspectief: het herwaarderen van een materiaal, het ontdekken van een nieuwe huid voor eeuwenoude vormen.